Mijn SF-verhalenbundel ‘Anderen – verhalen over aliens en dus over ons’ staat op de longlist voor de wedstrijd van ‘de Literaire Parel’ voor selfpubbers. Er wordt de komende weken gestemd voor de shortlist. Ah, een SF-boek in de shortlist, hoe zou dat zijn? Dystopisch, bijna… Dus zonder al te hard aan te dringen: je kunt erop stemmen – voor een boek en voor een cover. Zie de link hieronder.
Eerst nog het boek lezen? Dat kan natuurlijk ook! Ebook of paperback, op alle adressen, bijvoorbeeld via bol.com: https://www.bol.com/nl/nl/p/anderen/9300000190642711/ (ook Kobo-plus; ebook via alle bekende ebook-adressen).
Wil je meer informatie lezen over het boek, of de paperback rechtstreeks bij de auteur aanschaffen (dat kan zelfs met ingeschreven opdracht!)? Dat kan via www.wettum.org/anderen
Wil je (eerst) een verhaal uit dit boek lezen? Kijk hier voor het verhaal ‘De laatste kuil’.

Stemmen kan via deze site: https://literaireparel.nl/stem/ Het kost niet meer dan 10 seconden.

Het is nu twee jaar geleden dat mijn verhalenbundel ‘Het zal anders’ uitkwam. Een dunne bundel met tien verhalen. Verkenningen, zowel in het universum van de verhalen die ik wilde gaan schrijven als in het zoeken naar mijn eigen vertelstijl.

Vorige week kreeg ik een berichtje met een ongevraagde recensie waar ik even van moest blozen. Ik ben er wel blij mee, en daarom citeer ik er uit.

“Wat een prachtige verhalen zijn het! Er spreekt zo’n liefde voor menselijkheid uit. Niet de variant van ‘De jongen, de mol, de vos en het paard’ van Charley Mackesy (1), maar juist de schoonheid van de complete menselijke ervaring: het niet-weten, het verdriet, de pijn. De dingen die technologie niet kan oplossen, alleen verdoven. Door de verhalen heen deden ze me denken aan het gebed om kalmte (2).”

“Je hebt ooit ergens gezegd dat jouw mannelijke hoofdpersonages af en toe passief zijn, maar ergens bekruipt me juist het gevoel dat ze met kalmte analyseren wat wel en wat niet binnen hun macht ligt, om keer op keer te kiezen voor menselijkheid en liefde. Het heil komt niet van de technologie, niet van de gezichtsloze machthebbers, maar van de liefde. Het boek is een prachtige ode aan waar het echt om draait. Ik heb genoten. Dank voor het schrijven en delen!”

Ik ben heel blij met wat deze lezer schrijft. Als ik zelf de bundel nu doorlees, zou ik sommige dingen zeker anders doen. Ik heb bijgeleerd over vertellen en schrijven, ik ben zelf veranderd, mijn gevoel bij onze wereld is veranderd. Ik realiseer me wel dat het boekje van aanpassingen niet noodzakelijk beter zou worden…

Gelukkig heb ik die keus niet: ik kan het verleden niet veranderen. Dit boekje is wat het is, het vertelt wat het vertelt, en het doet dat zonder mij. Ik moet daarmee leven en met zulke reacties lukt dat wel.

Meer info over de bundel op www.wettum.org/het-zal-anders.

Meer recensies over de bundel op https://www.hebban.nl/boek/het-zal-anders-charles-van-wettum

(1) De lezer verwijst naar mijn recensie van dit boek op Hebban met de titel ‘Geïllustreerde oppervlakkigheid’: https://www.hebban.nl/recensie/charles-over-de-jongen-de-mol-de-vos-en-het-paard

(2) Een verwijzing naar de theologen Fransiscus van Assissi en Reinhold Niebur: https://nl.wikipedia.org/wiki/Gebed_om_Kalmte

Het is de week van het korte verhaal. Ter gelegenheid daarvan in dit bericht mijn twee 55-woordenverhalen die door de jury van de wedstrijd van Lezenswaardig in de bundel werden geplaatst. Jarig (géén SF) werd 7e in de wedstrijd, Thuiswedstrijd (wél SF) 19e.

Jarig

De verzorgenden hebben gezongen en zelfs haar demente buurvrouw murmelde mee. Er was taart met een brandend kaarsje en een geurend zeepje. Wat heeft iedereen zijn best gedaan!
Weer een jaar. Weer een jaar, waarin niemand haar gerimpelde handen heeft genomen, haar in de ogen heeft gekeken en zacht heeft gezegd ‘ik houd van jou’.

Thuiswedstrijd

Het schip landt op de middenstip met zoemende zwaartekrachtmotoren, verblindende landingslichten en overal opvliegend stof. Terwijl vierbenige aliens over de loopplank het veld op stormen, walmt de mosterdgele atmosfeer ons tegemoet. De geur van rotte eieren kennen we nog van de uitwedstrijd.Ik vuur mijn team nog eens aan. Het is altijd lastig, Betelgeuse thuis.

De bundel met 140 zeer gevarieerde 55-woordenverhalen is te verkrijgen via bol.com: https://www.bol.com/nl/nl/p/lezenswaardig-2-55woordenverhalen/9300000223187371/

Ah, de liefde… Het is de sterkste drijfveer van ons gedrag, de bron van onze mooiste en meest verschrikkelijke ervaringen, inspiratie voor de prachtigste kunst.

Of is het eigenlijk evolutionaire programmering die ons een machteloos instrument maakt van ons DNA? Nee, dat is niet romantisch dus daar gaan we het niet over hebben.

Liefde zal altijd blijven bestaan, vaak tot onze vreugde en soms ook tot ons verdriet. Het is daarom onontkoombaar dat ook in de sciencefiction liefde in veel verhalen de hoofdrol speelt, of in ieder geval een belangrijke bijrol. Zoals in het korte ebook ‘Ooghoogte’ waarin Margot onverwacht tot in het diepst van haar ziel getroffen wordt door de ogen van Jasper, de spektakelboy uit de TimeTrap.

Om de liefde te vieren tijdens Valentijn 2025, is de epub van ‘Ooghoogte’ hieronder gratis te downloaden als pdf. Liever een epub? Die kun je opvragen via www.wettum.org/bestellen (gratis en zonder enige verplichting).

Smaakt het naar meer? Kijk dan ook eens op www.wettum.org voor verhalenbundels, of www.wettum.org/sf voor meer gratis digitale SF-verhalen. De liefde leeft. SF leeft!

Het was een leuk schrijfjaar, dat tweeduizendvierentwintig.

Het schrijven was prettig om te doen en had ook succes: er kwamen twee boeken uit (met goede recensies, zie hieronder!), veel verhalen op leuke plaatsen (met ook positieve reacties, zie ook hieronder). Een paar beurzen waren bijzonder aangenaam om te doen: een beetje verkopen, maar vooral veel praten met andere SF-liefhebbers.

Op wedstrijden ging het aardig – niet bijzonder goede resultaten, maar ik ben aan het leren en wie weet. De belangrijkste resultaten staan hieronder.

De faceboekpagina’s over de boeken en de LinkedIn-pagina over Nederlandstalige SF werden goed bezocht. Het aantal gepubliceerde recensies was dit jaar wat lager dan vorig jaar – ik kan helaas niet alles tegelijk en dit is dan mijn bewuste keus.

Ik ga volgend jaar gewoon door, zoals ik dit jaar heb gedaan. Eén, misschien twee boeken staan er op de rol – vermoedelijk weer geselfpubbed door Muttew via Draft2Digital, in paperback en ebook. Ik ga weer aan wedstrijden meedoen (Hebban, Waterloper, en nog een paar), verhalen in tijdschriften en bundels plaatsen (van een stuk of vier is inmiddels plaatsing toegezegd). Een paar recensies wil ik ook schrijven – lezen is belangrijk als je wilt schrijven! En zeker bezoek ik een aantal beurzen – meer dan dit jaar maar ik blijf vooral via Amazon en ebook-locaties verkopen. Belangstelling? Kijk op www.wettum.org/bestellen .

Ik wens iedereen een prachtig 2025!

Beurzen

De planning op dit moment is

• 22 maart: Bergse Boekenweek in Bergen op Zoom
• 29 maart: MACCnificent in Pathé, Tilburg
• 4 mei: 9000Con inSt Amandsberg, Gent (B)
• 6 juli: Dordtse Boekenmarkt
• 6 september: Fantasticon in Nieuw-Vennip
• 25 oktober: FabelFest (?), Brugge (B)
• 1 november: HSFcon in Maastricht
• 8 november: Fantastic Reads, AnderWereld, LocHal, Tilburg

Boeken

In januari begon de verkoop van ‘Koepel Goes’, de KliFi-verhalenbundel. De eerste druk werd snel vervangen door een tweede, waarin het openingsverhaal sterk was aangepast – de 1e druk is niet meer verkrijgbaar. De tweede werd uitstekend ontvangen: leuke reacties, goede recensies en tevreden lezers. Lees hier meer.

In oktober kwam de verhalenbundel ‘Anderen’: een groot project met 25 verhalen. Ook deze bundel is uitstekend ontvangen. De eerste recensies zijn verschenen en ik ben meer dan tevreden. Lees hier meer.

Korte verhalen

Op verschillende plekken zijn verhalen gepubliceerd. Mijn favoriete websites zijn Fantasize en in België de zeer actieve site Out Of This World. In tijdschriften publiceer ik graag in Fantastische Vertellingen, de verenigingsbladen HSF en SF Terra. Incidentele publicaties waren er in Sintel en het Vlaamse blad Weirdo’s. Een volledige lijst is te vinden op deze site.

In anthologiën stonden verhalen van mij in Ganymedes (al voor de 4e keer – daar ben ik trots op!), in ‘SF in de polder’ (uit de EdgeZero-‘In de polder’-serie), in ‘Niet van deze wereld’ (een verhalenbundel van de site OOTW), in ‘Bang voor spoken?’ (Project van Finn Audenaert, een SF-spookverhaal schrijven was een absolute uitdaging!). Op de valreep verscheen mijn verhaal ‘De wondere wereld van onze bijen’ in de bundel ‘Grimdark in de polder’, het is een net-geen-horror-SF-verhaal (of net wel?).

Wedstrijden

In de wedstrijd Nederland in 2084 scoorde ik met mijn verhaal ‘Herleef’ een plaats als runner-up (2e-5e plek) en publicatie in de bundel. Daar was ik blij mee … Ook het verhaal ‘Het einde van mijn eenzaamheid’ haalde de bundel.

Van de Waterloperwedstrijd kon ik de altijd gezellige bijeenkomst niet bijwonen. De 13e plek van mijn steampunk-verhaal ‘Innovatie’ was heel leuk – een aanmoediging om met Waterloper door te gaan. Het verhaal komt nog wel ergens goed terecht …

De Harland Prijs is een wedstrijd waar ik sinds een paar aan mee doe, wel netjes scoor maar nooit geweldig (zo tussen de 30e en de 60e plek is daar blijkbaar mijn plek). Mijn verhaal ‘Moederliefde’ werd 59e – het krijgt in 2025 een plekje in een verhalenbundel over ons zonnestelsel. ‘De zangers van Enceladus’ eindigde daar net onder, het is inmiddels opgenomen in de bundel ‘Anderen’ en Jos Lexmond (NCSF) verkoos het tot zijn beste verhaal van de bundel: ‘De zangers van Enceladus raakte me diep door de impact van een goed bedoelende daad van onze toekomstige mede aardbewoners. Lof Charles!!!’ Zo zie je maar: het kan verkeren.

In de EdgeZero wedstrijd eindigde ‘De laatste kuil’ bij de jury als 3e en kwam daarmee in de bundel. Bij de publieksverkiezing eindigde ik als 7e – het was voor mij verrassend hoog en een prachtige erkenning voor een toch niet heel toegankelijk far-future verhaal.

Bij de Godijn-wedstrijd ‘Vuurspuwers’ kwam het volledig niet-draken- en echt KliFi-verhaal ‘De draken van de winter’ op de 19e plek en dus in de bundel. Ik was blij dat een behoorlijk fantasy-georiënteerde jury toch een sterk afwijkende benadering van het thema wist te waarderen.

Ik las de laatste zin van mijn recente verhaal op de site Fantasize.nl ‘De zegen van vergessen’ nog eens over en ik kreeg een vreemd gevoel. De zin was ‘Ik nam me voor mijn broer nog te bellen. Toen ik thuis kwam, was ik dat vergeten.’ Mijn lastige gevoel was: ben je dat vergeten, of heb je dat vergeten?

_{De afbeelding bij het verhaal op Fantasize.nl is van Gert Jan van der Bemd}

Het is vreemd, want met bijvoorbeeld ‘horen’ zou ik dat probleem niet hebben. ‘Ik ben gehoord’ betekent: er heeft iemand naar mij geluisterd. Vergelijk het met ‘de gehoorde uitleg’. ‘Ik heb gehoord’ betekent: er is geluid mijn oor binnengedrongen. Geen probleem, niemand zal ooit met ‘ik ben gehoord’ denken dat het over het eigen luisteren gaat.

Maar met het werkwoord ‘vergeten’ … ‘Ik ben vergeten’ betekent duidelijk: er wordt niet aan me gedacht, zoals in ‘het vergeten boek’. ‘Ik heb vergeten’ betekent: ‘er is iets niet meer in mijn geheugen aanwezig. Maar vreemd genoeg: bij ‘vergeten’ zou ik dat laatste ook formuleren als ‘ik ben iets vergeten’ – zie de laatste zin van mijn verhaal die ook door de (toch heel strenge!) redactie niet werd verbeterd. Of op zijn minst zou ik zeggen: ‘ik ben het vergeten’ kan óók.

Van Dale zegt: ‘ik heb het vergeten’ betekent ‘ik denk er niet aan’, terwijl ‘ik ben het vergeten’ gaat over het uit het geheugen verliezen. In een FAQ zegt Van Dale over de zin ‘ik heb/ ben mijn telefoon vergeten’: in het eerste geval heb je het apparaat ergens laten liggen of heb je verzuimd het mee te brengen. Als je iets vergeten bent, dan weet je het niet meer. De conclusie van de deskundige het kan allebei, maar ‘hebben’ heeft hier de voorkeur. Het is verschil is subtiel, ik kan het begrijpen maar als ik het op mijn eigen laatste zin probeer toe te passen, besef ik dat ik in die zin er voor allebei iets te zeggen zou zijn. Lastig.

Onze Taal zegt:

• a. Werkwoorden die een toestand of handeling uitdrukken: hebben; hij heeft geslapen, hij heeft gehandeld;

• b. Werkwoorden die een verandering van de ene in de andere toestand uitdrukken: zijn; hij is gestorven (van levende tot dode toestand); hij is gegroeid (van klein groter geworden);

• c. Werkwoorden die een beweging, een verandering van plaats, uitdrukken: hebben of zijn. Hebben wanneer meer de beweging zelf is bedoeld, zijn wanneer meer aan het gevolg van de beweging wordt gedacht: hij heeft de hele ochtend gefietst (hij heeft urenlang een trapbeweging gemaakt); hij is naar Brabant gefietst (hij is per fiets daar aangekomen).

Bij toepassing ad c. op ‘vergeten’ sluit dit m.i. wel aan bij Van Dale, maar of het hiermee nu helemaal duidelijk is? Mijn eigen gevoel blijft meer naar het gebruiken van ‘Ik ben het vergeten’. Zou dat betekenen dat ik vooral in termen van beweging of verandering denk, en minder in vaste toestanden? Dat zou ik stiekem wel leuk vinden …

Wat ik me afvroeg: hoe gebruiken jullie het? Zijn jullie iets vergeten, of heb je het vergeten?

Als afsluiting een gedicht, dat wel over de woorden hebben en zijn gaat, maar niet over het hier genoemde probleem. Gewoon, omdat ik het mooi vind:

Hebben en zijn

Op school stonden ze op het bord geschreven.
Het werkwoord hebben en het werkwoord zijn;
Hiermee was tijd, was eeuwigheid gegeven,
De ene werklijkheid, de andre schijn.

Hebben is niets. Is oorlog. Is niet leven.
Is van de wereld en haar goden zijn.
Zijn is, boven die dingen uitgeheven,
Vervuld worden van goddelijke pijn.

Hebben is hard. Is lichaam. Is twee borsten.
Is naar de aarde hongeren en dorsten.
Is enkel zinnen, enkel botte plicht.

Zijn is de ziel, is luisteren, is wijken,
Is kind worden en naar de sterren kijken,
En daarheen langzaam worden opgelicht.

—————————————–
uit het werk van Ed Hoornik (1910-1970)

Iedereen wordt gedreven door zijn idee over wat goed is. Ook aliens.

In mijn SF-bundel Anderen – verhalen over aliens en dus over ons verken ik naast wetenschappelijke en ecologische thema’s in een paar verhalen ook vreemdheid. Daar zit een dilemma: als de vreemdheid te groot wordt, is er helemaal geen contact meer en weten we niet eens van elkaars bestaan of is die ervaring volledig eenzijdig (1). Als de vreemdheid te klein wordt, zijn aliens gewoon een soort mensen en worden parallellen te voor de hand liggend. Het meest boeiend vind ik aliens wanneer hun aard met onze eigen menselijkheid schuurt: ‘Alien ethiek’ met lastige normen.

SF leent zich bij uitstek voor zulke verkenningen. Omdat de verhalen duidelijk niet over ons gaan, kunnen we comfortabel afstand houden. Maar vergis je niet: als wij de verhalen kunnen vertellen en begrijpen, dan gaan ze over ons. Onontkoombaar.

Doorvoelde ethiek is bijna per definitie onverdraagzaam: niemand kan ‘goed’ vinden wat volledig in strijd is met zijn diepste waarden. Kun je keuzes die volgen uit andere waarden dan wel verdragen? Misschien zelfs waarderen, bijvoorbeeld omdat daden een oprechte consequentie zijn van iemands andere waarden? Lastig, denk ik: mijn waarderen is altijd gebaseerd op mijn eigen ethiek. Ik vind het bijvoorbeeld mooi als iemand consequent is – maar waarom zou dat eigenlijk goed zijn? Of als iemand eerlijk is – maar waarom is dat een deugd? De conclusie is onontkoombaar: er is geen a priori reden waarom in een ander waardensysteem mijn zo gewaardeerde deugden iets zouden betekenen.

Westers denken is veelal gebaseerd op ‘de waarde van het individu’. Soms vanuit een Joods-christelijk concept van ‘persoonlijke verantwoordelijkheid tegenover God’ (en van daaruit tegenover medemens en bijvoorbeeld schepping), soms vanuit een humanistisch wereldbeeld. De bijbehorende ethiek gaat vaak over individuele rechten (rechten van de mens, vrijheid van meningsuiting) en verantwoordelijkheden. Daaraan hangen deugden als gewetensvorming, eerlijkheid, solidariteit, aanspreekbaarheid en nog veel meer. De set biedt ruimte voor veel verschillen: elke generatie, elke filosofische school, elke bubbel en zelfs elk individu heeft de ruimte om voor het eigen handelen normen te kiezen (bijvoorbeeld over solidariteit of klimaat) of prioriteiten te stellen (bijvoorbeeld eigen familie/ ras/ volk/ land/ soort eerst).

Discussie blijft meestal mogelijk doordat onderliggende basale normen worden gedeeld. Het is wel vaak ingewikkeld. Bijvoorbeeld in de tijd: heel wat opvattingen van onze voorouders zijn (waren? vinden wij?) onacceptabel en we veranderen dus tradities, straatnamen en geschiedschrijving – het is in diezelfde tijd dat (vaak langzaam, soms moeizaam) de waardenset is aangepast tot de normen waaronder nu wordt beoordeeld. Of in bubbels: ons onwelgevallige keuzes labelen we (woke, fascistisch, wappie) en het etiket blokkeert vervolgens pogingen tot begrijpen of invoelen – terwijl er misschien soms wel een verhaal te vertellen is, over geld of informatie of ervaringen. Als het binnen onze ene set basiswaarden al ingewikkeld is, hoe ingewikkeld wordt het dan wanneer zelfs basiswaarden ongelijk zijn?

Misschien is een manier om het gesprek wél te voeren: verhalen vertellen.

• Wat betekent het voor onze ontmoeting wanneer een alien een buurman is met een set waarden die dicht bij de onze zit (2)?
• Hoe zou het kunnen gaan het als de alien niet ons ‘individu-model’ hanteert, maar denkt vanuit ‘eer van de familie/ stam/ soort’ (3)?
• Hoe zou een aliensoort kunnen functioneren als de leden niet eens een individueel zelfbeeld hebben (4)?
• Hoe zou een ras functioneren dat zichzelf als onbevraagbaar superieur ziet (5) of dat nooit over zichzelf nadenkt (6)?

Bij veel ‘anderen’ zijn vanzelfsprekendheden anders. Wat voor ons een onopgeefbare waarde is, betekent in een ander systeem misschien helemaal niets. Invoelen is dan een zware opgave (7).

Ik denk dat sommige thema’s uit Anderen ook in onze laag-bij-de-grondse verhoudingen iets betekenen. De verhalen zijn geen filosofische overdenkingen, maar slechts verhalen met een aspectje. Meestal is dat filosofische randje gewoon een consequentie van een onderwerp – de verteller is nu eenmaal mens. De lezer zou een parallel kunnen zien, maar het vinden ervan en al helemaal het trekken van conclusies laat ik graag aan die welwillende lezer over. Ik heb mijn werk gedaan, nu zijn jullie aan de beurt.

Zelf trek ik me met veel plezier terug in de veilige omgeving van mijn SF.

De inhoudsopgave van de bundel Anderen vindt u onderaan deze pagina.

• (1) Zie de verhalen ‘De grote jacht’ en ‘Jaag onze paarden naar de sterren’
• (2) Zie de verhalen ‘Burengerucht’ en ‘Met excuses’
• (3) Zie het verhaal ‘Bemanningsbeleid’
• (4) Zie het verhaal ‘De zangers van Enceladus’
• (5) Zie de verhalen ‘Altijd weer die pubers’ en ‘Met excuses’
• (6) Zie het verhaal ‘Het gebeurde op een donderdag’
• (7) Normen worden ook invoelbaar door een alien-wereld van binnen te ervaren. Verhalen waarin de mens afwezig is, zijn o.a. ‘De pijn van herinneren’ en ‘Dwalend in de ziel van mijn lief’

Soms word je er bang van.

De wereld verhardt – dat leidt geen twijfel. Het gebeurt op wereldschaal: oorlogen, terroristische aanslagen, geweld tegenover geweld, mensen worden opgeofferd voor ‘doelstellingen’, individuele vrijheden worden ingeperkt, godsdiensten en staatsbelangen zijn een vrijbrief voor woest geweld. Niemand lijkt in staat er iets tegen te doen.
De tegenstellingen worden scherper. De leiders die voor kompassen zouden moeten zorgen (moreel, ethisch, oplossingsgericht) creëren chaos. Taal verhardt – schelden, trollen, doodsbedreigingen. Liegen, feiten verzinnen of vervalsen, andermans standpunten bewust verdraaid weergeven of zelfs volledig verzinnen, en dat allemaal om zelf je zin te krijgen: het is normaal geworden. Politiek. In discussies. Tegenover maatschappelijk gezag. Wie zei er nou dat liegen ‘verkeerd’ is?
Anoniem is het nieuwe normaal, want verantwoordelijkheid nemen doe je niet meer. Onder de veilige deken van anonimiteit kun je heerlijk misleiden, trollen, manipuleren – het gebeurt door agressieve regeringen en door manipulatieve miljardairs en door je eigen medemens – misschien is het je buurman. Het kwaadste van anderen denken is het uitgangspunt; het lijkt zelfs noodzakelijk geworden om te kunnen overleven.

En u en ik?

In het stuk over Adorno (zie de link) schrijft de recensent: ‘Onder de maatschappelijke voorgeschreven sjablonen gaat een werkelijkheid van onderdrukte verlangens en mogelijkheden schuil, die de wereld veel rijker maken dan ze aanvankelijk lijkt te zijn. Contemplatie maakt ons van die oneindig diverse wereld bewust en kan die tot ontplooiing helpen brengen. In een goede wereld zou juist diversiteit bloeien en niet worden onderdrukt door een totalitaire of kapitalistische orde.’ Het is een beetje optimisme van een verder volgens mij nogal pessimistische (realistische?) filosoof.

Contemplatie. Voor mij is het niet genoeg – elk mens heeft toch nog steeds de vrijheid om zelf te kiezen hoe hij zelf is? Wat hij zelf doet? Zoals een versje uit mijn eigen jeugd zei: ‘om een kaarsje te zijn, brandend in de nacht. Jij in jouw klein hoekje, en ik in ’t mijn.’ Misschien zijn voor ons geen grote dingen weggelegd – maar elke lezer heeft zijn eigen kleine hoekje (en je weet nooit: misschien is uw hoekje wel groter dan u zelf denkt 😉 ).
Jazeker, het is optimistisch tegen de stroom in, maar dat is een keuze. Misschien hebben pessimisten vaker gelijk, ik wil optimist blijven.
Ondanks wat ik lees in de kranten en op de socials en wat ik zoveel hoor in de media: ik wil op mijn eigen plek kiezen voor het goede (en ja, dat gaat niet altijd goed, maar ik blijf het willen): liefde, blijdschap, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, trouw, zachtmoedigheid, zelfbeheersing (Gal 5:22). Er is immers (nog?) geen wet die dat verbiedt.

https://www.filosofie.nl/theodor-w-adorno-goed-leven-in-een-foute-wereld/
https://www.quest.nl/mens/psychologie/a44169508/zijn-optimisten-gelukkiger-dan-pessimisten/

Sta je open voor origineel Nederlandstalige SF of Fantasy? Ben je misschien zelfs op zoek?

BOEKEN – Origineel Nederlandstalige titels zijn mondjesmaat te vinden in de boekhandel, maar des te meer bij kleine uitgeverijen en selfpubbers – ze worden veelal digitaal verkocht of online. Een overzicht van gepubliceerde titels is te vinden op de website van Hebban. Alfabetisch op auteurs (tja, ik sta dus bijna achteraan, het doet me denken aan de middelbare school 😁) met bij ieder van hen de lijst van publicaties – het is redelijk recent. Bij elk boek wordt opgegeven of het SF, F(fantasy), H(horror), YA(young adult) is. Bovendien vind je bij elk boek een link naar het artikel over het boek, met informatie en vaak ook recensies. Hier vind je de lijst: https://www.hebban.nl/spot/fantasyclub/nieuws/overzicht-nederfantasy-3

VERHALEN – Misschien wil je eerst met een onbekende auteur kennismaken. Dat kan vaak door van die auteur een openbaar gepubliceerd kort verhaal te lezen. Ook daarvan houdt Hebban een lijst bij – redelijk actueel en dat is een geweldige prestatie want er komen maandelijks nieuwe bij. De lijst met gratis digitaal te lezen korte verhalen vind je hier: https://www.hebban.nl/spot/fantasyclub/nieuws/overzicht-nederfantasy-korte-verhalen-2/

AUTEURS – Deborah van Duijn maakte een overzicht van in het Nederlands schrijvende auteurs binnen het genre. Ze geeft bij elke auteur een korte kenschets van de thematiek die in hun boeken en verhalen speelt. Een boeiende benadering, die de breedte van het hele veld goed laat zien (uiteraard ook alfabetisch, ik denk dat ik voortaan ga schrijven als Aaron Aab). Haar schrijverspagina vind je hier: https://www.deborahvanduin.nl/schrijvers-themas-onderwerpen/

UITGEVERIJEN – Joost Uitdehaag schreef een stuk over de de kleinere uitgevers die op het SF&F-veld actief zijn. Een boeiend stuk, waarin hij een aantal van hen de revue laat passeren. Het toont het enthousiasme binnen de sector – het stuk is niet geheel volledig. Dit is de link: https://www.facebook.com/groups/358002511440904/posts/1676362236271585/ . Daarnaast zijn er veel selfpubbende auteurs, ze zijn online te vinden en regelmatig aanwezig op conferenties en festivals. Ook daar ben je van harte uitgenodigd.

Er komt een nieuwe SF-verhalenbundel van mijn hand. De titel van de bundel is ‘Anderen’. De covertekst zegt: Aliens. Anderen. Ze zijn de onbekende medebewoners van ons universum. Vreemd, onbegrijpelijk, en toch … Elke ontmoeting in deze verhalen zegt iets over onszelf, misschien is de Andere wel de plek waar wij onszelf tegenkomen.

Er staan ongeveer 25 korte verhalen in. Allemaal verschillende ‘soorten’ anderen. Verschillende vormen van ontmoeting met verschillen in impact en een grote variatie aan consequenties. Enkele van de verhalen zijn al eerder gepubliceerd in tijdschriften en op websites, twee verhalen zijn al sinds enige tijd als losse epub verkrijgbaar maar nu voor het eerst ook op papier. De helft van de verhalen is speciaal voor deze uitgave geschreven.

De bundel wordt verwacht rond 1 oktober 2024. Voorbestellen kan via de site van de auteur: http://www.wettum.org/bestellen

‘Anderen’: vijfentwintig SF-verhalen, ongeveer 360 pagina’s, ruim 90.000 woorden. Via de site 22 euro, inclusief verzendkosten binnen Nederland en België.

Uit het Voorwoord:

Dit is een verzameling van korte sciencefictionverhalen waarin Anderen een rol spelen: aliens, andere intelligenties, andere levensvormen. Hun levenswijze komt ons vreemd voor of misschien leven ze niet eens op een manier die wij kunnen begrijpen. Het intrigeert mij mateloos.

Alles in dit boek is fictie, een product van mijn fantasie. Ik geef toe: het wordt regelmatig erg onwaarschijnlijk. Als excuus daarvoor wil ik erop wijzen dat de werkelijkheid het ook nogal bont maakt. Ik was verbijsterd toen ik las over wat de op onze eigen Aarde levende parasiet Toxoplasma Gondii doet met muizen (ik heb daar dankbaar gebruik van gemaakt in een verhaal). De werkelijkheid onderstreept vaak wat de SF-schrijver Isaac Asimov schreef: ‘Your idea is unorthodox, but not unorthodox enough to be true’.

Wereldbouw en de constructie van levensvormen is boeiend, maar niet het doel van mijn verhalen. Frederick Pohl zei ooit: ‘A good science fiction story should be able to predict not the automobile but the traffic jam’. Ik trek het zelf graag nog door: sciencefiction gaat niet over auto’s en ook niet over files, maar over de mensen die in de file staan. Toegepast: een verhaal over Anderen gaat óók over onszelf. Het is een manier om na te denken over menselijkheid, over betekenis van het individu en de soort, over verantwoordelijkheden en mogelijkheden en grenzen.

Uit het verhaal ‘Burengerucht’:

‘Kijk nu toch eens. Daar, in de lucht. Dat lijkt wel een ufo.’ Wilma wijst door de voorruit naar boven. Er is blijkbaar iets aan de hand, maar Fred kan haar niet verstaan. De radio staat op 100%NL en het volume op 24. Je kunt pas van muziek genieten wanneer je de bas in je buik voelt, zegt hij altijd. ‘Daar. Kijk dan. Het is écht een ufo. Of nee, het zijn er wel drie of zo.’

Fred buigt zich voorover om door de voorruit naar boven te kunnen kijken. Hij ziet iets, maar wat het precies is … Wat hij hoort, herkent hij wel: het gepiep van banden die donkere sporen rubber op het asfalt van de Zeelandbrug trekken. Er klinken klappen van staal op staal, hij hoort het gekrijs van verfrommelende veiligheidskooien en het geknetter van versplinterende kunststof.