Wat ons overkomt …

Ons overkomen dingen. Wat doen die dingen met ons? En is dat wat we willen?

Ons overkomen dingen. Maatschappelijke rampen, persoonlijk drama, sociaal en financieel, existentieel en in ons dagelijkse leven. Sommige rampen zijn gevolgen van collectief menselijk handelen. Dingen kunnen gebeuren in ons leven door menselijk falen. We moeten soms lijden onder kwaadaardige, onmachtige of incompetente medemensen. Soms is er geen menselijke verantwoordelijke aanwijsbaar, maar ook dan kan de ernst voor mij afhangen van beslissingen van mensen.

Wat ons overkomt, kan ons raken tot in het diepst van ons bestaan. Het kan onze geliefden bedreigen, onze eigen lichamelijke of psychische gezondheid, onze financiële of sociale veiligheid. Als die echte pijn of boosheid niet gezien wordt, dan komt dat er nog eens bovenop. Als er niemand verantwoordelijk of aansprakelijk is, dan wordt onze ervaring van machteloosheid alleen nog maar groter.

Ik heb meestal geen invloed op wat mij overkomt. Maar ik heb wel invloed op wat ik het met me laat doen. Me slachtoffer te voelen kan terecht zijn: feitelijk terecht – het ís gewoon zo; emotioneel terecht – het voelt gewoon zo. De zoektocht naar recht of herstel of wraak of voldoening is dan misschien zelfs goed voor me – dat moet iemand als slachtoffer zelf bepalen. De valkuil van slachtofferschap is dat het een deel van mijn persoon wordt, dat ik de regie over mijn eigen denken en voelen kwijt raakt. Dan doet wat me overkwam me nog extra kwaad.

Misschien zijn er inderdaad daders aan te wijzen: politiek of financieel, als pestkop of als incompetente arts, als roekeloos automobilist of als crimineel of op enige andere manier. Ik kan het die mensen ontzettend kwalijk nemen en daar kan ik groot gelijk in hebben. Maar als ik mij op hen focus en hen ga haten of beschimpen, dan verander ik mijzelf en niet hen. Ik verlaag mijzelf, ik ga zélf steeds meer lijken op wat ik in hen afkeur. Als ik hen ontmenselijk, ontmenselijk ik mijzelf.

Wij hebben meestal geen invloed op wat ons overkomt. We hebben wel invloed op wat we toelaten dat het met ons dóet. We kunnen ervoor kiezen zelf integer te blijven. Dan kan nog steeds verantwoordelijkheid worden benoemd en kunnen consequenties worden gezocht. Maar we hebben de keuze om zélf menselijk te blijven, inclusief de meest sterke menselijke eigenschappen als liefde, vriendelijkheid, oprechtheid, empathie, vergevingsgezindheid. Niemand kan die dingen van ons eisen, maar we kunnen er wel voor kiezen – en dat doen we dan niet voor voor anderen (daders, instellingen, of wie dan ook) maar voor onszelf.

Wat ons overkomt, is niet wat ons vormt – hoe wij ermee omgaan is wél wat ons vormt. Van mijn persoonlijke keuze zal afhangen hoe ik mij persoonlijk zal voelen en ontwikkelen. Van onze gezamenlijke keuzes hangt af wat de volgende generatie zal overkomen.

Om over zulke keuzes na te denken, heb je soms hulp nodig. Iemand die je niet voorkauwt wát je moet denken, maar je helpt je eigen gedachten op een rijtje te zetten. Misschien kan ik je helpen erover na te denken – bel of mail me dan voor een goed gesprek en misschien een zoektocht naar verdere hulp. Misschien spreek je liever iemand anders: bel die dan. Maar zorg ervoor dat je zelf regie neemt over je eigen leven.

Integer en vriendelijk leven

Dagelijks lezen we in het nieuws: berichten over fraude, onbetrouwbaarheid, misbruik, egoïsme. Het lijkt wel overal te spelen.

Door misbruik van macht raken mensen beschadigd. Kabinet en Tweede Kamer, uitvoeringsorganisaties, sportorganisaties, kerken, bedrijven … Wie trekt in de dagelijkse praktijk wanneer en waar de lijn?

Het beschadigen of bedreigen van mensen waarmee we het niet eens zijn gebeurt aan de lopende band. We ondergraven geloofwaardigheid in plaats van argumenteren, we schelden en bedreigen, we organiseren lastercampagnes. We ontmenselijken degenen die onze denkbeelden of onze belangen niet delen. Massaal en anoniem op social media, maar ook in toenemende mate publiek.

We zien bedrijven en organisaties en mensen die macht misbruiken. Belangen van anderen worden genegeerd, inclusief gezondheid en klimaat en financiële belangen. We zoeken grenzen op van wetten en regelingen, en ach, alles is toch toegestaan zolang je er mee wegkomt?

Leiders zijn cultuurdragers. Zij zetten de norm, voor mensen die inhoudelijk het met hen eens zijn én als definitie hoe burgerschap er uit moet zien. Dus mag je formulieren creatief invullen, belasting vermijden, de geest van regelgeving negeren als je een juridisch maasje hebt gevonden en sowieso regels overtreden zolang je de pakkans laag inschat. Waarom zou een burger zich correcter moeten gedragen dan de leiders?

En nu ….

Natuurlijk zijn er heel veel goede mensen. ‘Gewone’ Nederlanders komen met al hun geworstel om goed te zijn niet in het nieuws. De voorbeelden van gebrek aan wellevendheid wél – en daarmee zetten zij de toon. Maar ik ben vast niet de enige die het gevoel heeft dat die excessen normaler lijken te worden en het bijbehorende gedrag acceptabeler. Probéren we in onze maatschappij nog om moreel juist te handelen? Om integer te zijn, in plaats van te doen wat juridisch nog net juist is en waar je nog (net) mee weg kunt komen?

Ik weet het allemaal niet zo goed, eerlijk gezegd. Ik weet wél dat ik zelf graag integer wil leven. Vriendelijk. Vertrouwend en vergevend. Ik denk dat wij die keus hebben: op ons eigen plekje, in onze eigen werkomgeving met onze eigen verantwoordelijkheid – en dan ervoor kiezen om vanuit positieve intenties met integriteit met mensen en zaken om te gaan. In de hoop dat integriteit net zo besmettelijk kan zijn als zelfzucht.