Iedereen die SF leest, komt die vraag wel eens tegen. Wetenschap en techniek zijn – in ieder geval in mijn beeld van SF – onderdeel van de wereldbouw. Soms best belangrijk, omdat ze nodig zijn (of zelfs bepalend) voor de plot of voor de gewenste ontwikkelingen bij de personages.
(Harde) SF
Het is mijn keuze: geen magie (ondanks de beroemde quote van Clarke), geen tovenaars, geen draken, geen superhelden of andere fantasy-elementen. In een verhaal is daarmee natuurlijk niks mis, maar het is gewoon niet mijn ding. Ik vind onze eigen werkelijkheid al zó ontzettend boeiend, er is daar zo veel te ontdekken en zo veel te presenteren, dat ik daar genoeg aan heb. Ik bouw mijn wereld graag in grote mate in overeenstemming met de wetenschap – het is een uitdaging om met een beperkte hoeveelheid trucs daarvan een mooi decor in elkaar te timmeren.
Ik probeer technobabbel te minimaliseren, al heb ik het soms voor het goede begrip van de lezer wel een stukje nodig 🙂 . Eerlijk gezegd: ik vind wereldbouw ook gewoon leuk. Het is een kans om aan de lezer iets onbekends over onze werkelijkheid mee te geven. Vaak een beetje uitleg, dus. Ik schrijf niet voor luie lezers.
Desondanks blijft de grootste, belangrijkste, centrale ruimte voor de spelers op het toneel. Want hoe boeiend ook: die wereld is niet meer dan het decor voor het échte verhaal. Centraal daarin staan menselijke thema’s. Mijn motto is niet voor niets ‘SF met een hart’.
Meestal schrijf ik korte verhalen, maar soms past mijn wereld niet in een kort stukje en groeit het ondanks mezelf uit tot iets groters. Een voorbeeld van zo’n organisch groeiproces is de spannende ‘harde-SF’-roman Kwantumschuim. Ah, jakkes: dat woord alleen al klinkt behoorlijk als technobabbel, toch? Lees tóch maar even verder!
Kwantumschuim
Een paar jaar geleden las ik een populair-wetenschappelijk boek van onze Nederlandse Nobelprijswinnaar Gerard van ’t Hooft over de allerkleinste deeltjes die er bestaan: quarks, strings, en andere allerkleinste zaken. Het beeld dat ik erbij kreeg, liet me niet los: ik wilde er een wereld van maken en daarin een verhaal laten spelen! Het verhaal werd steeds langer – er moest wel het een en ander worden uitgelegd en om info-dumps te voorkomen…. Uiteindelijk groeide het verhaal uit tot een volledige roman. Het kreeg de titel ‘Kwantumschuim’ – de wereld waarin de geschiedenis speelt is volledig bepalend voor de verhaallijnen. Om het decor in de wereld van piepkleine deeltjes mogelijk te maken, had ik ook een Kunstmatige Intelligentie in een kwantumcomputer nodig, dus die ontwikkeling heb ik ook een paar decennia doorgetrokken.
Toen kwam dit eruit: een spannend verhaal over de avonturen van een mensenteam in een bizarre wereld. Kwantumschuim is SF met respect voor de échte natuurwetten – maar tegelijk een boek over échte mensen. Gewone mensen, die zoeken naar betekenis, geluk en liefde. Vol begrip en afkeuring, trouw en verraad, liefde en haat, teleurstelling en voldoening, en alle andere ervaringen die ons menselijk maken. Met spannende strijd, onverwachte beslissingen en een explosief einde. Zelfs met écht vreemde aliens…
‘Kwantumschuim’ bleek aan te slaan, niet alleen bij nerds maar ook bij lezers die niet bij voorbaat fan SF-minded zijn. Een recensent (géén SF-fan, maar een doorgewinterde fantasy-lezeres) schreef: “Een boek grijpt me bij mijn strot als ik doorblader om te weten hoe het verhaal verder gaat. Ik heb dat gedaan tijdens het lezen van Kwantumschuim. Complimenten aan Charles Van Wettum! Ik zat er middenin en kon het boek met moeite wegleggen.”
Zo’n reactie… daar kan ik prima mee leven!
Meer informatie over het boek en ook de volledige recensie van deze mevrouw vind je op https://www.wettum.org/kwantumschuim
Een kort verhaal
Ongeveer 10% van mijn korte verhalen valt in de categorie ‘écht harde SF’. Het verhaal hieronder is daar een voorbeeld van. Alle natuurkunde uit het verhaal klopt en wordt een klein beetje uitgelegd – voor zover het nodig is om het te kunnen volgen. Alle hoofdpersonen zijn werkelijke bestaande natuurkundigen uit de eerste decennia van de 20e eeuw. Hun karakters en standpunten kloppen met hoe ze in werkelijkheid waren. Dat geldt voor allemaaal, op één persoon na. Wie dat is? Dat kun je opmaken uit de vertelling. Lees hem op https://www.fantasize.nl/actueel/vertelling-het-unificatiecriterium-van-botteschied-charles-van-wettum/
Wettum.org 