Tijd is een harde meesteres

Reizen in de tijd… Stapvoets vooruit lukt ons prima, want dat doen we voortdurend: 1 seconde per seconde. Rustig aan, dan breekt het lijntje niet.

Sneller vooruit in de tijd reizen? Dat is theoretisch niet al te ingewikkeld: de relativiteitstheorie is een bewezen receptenboek. Je moet gewoon veel snelheid maken, en Einstein doet de rest. Het werkt ook echt: onder andere atoomklokken in satellieten hebben het gemeten. Het is weinig, maar significant. Het effect is zelfs zo groot dat er in geostationnaire satellieten voor goede plaatsbepaling moet worden gecorrigeerd omdat anders uw GPS er kilometers naast zou zitten. Om echt ver naar de toekomst is reizen, is de uitvoering praktisch wat lastig: om écht iets te bereiken, moet je écht heel hard. Naar 90% van de lichtsnelheid of iets daar in de buurt. Lastig, nu nog onmogelijk maar wie weet wordt het ooit doenlijk.

Terug in de tijd? Ah, daar wordt het tijdreisvraagstuk pas serieus boeiend. Er zijn verschillende theoretische concepten, ze zouden het volgens de theorie moeten doen, maar om ze te realiseren, moet je… Nou ja, bijzondere en vermoedelijk voor eeuwig onmogelijke dingen doen. Heel erg lastig. Meer weten? Kijk in de link (helemaal onderaan dit stukje) in het goed geschreven en heel toegankelijke artikel in KIJK.

In SF-verhalen kan veel. Eogenlijk alles. Ideaal om grenzen te verkennen. Gevolgen. Invloed op mensen, relaties, de mensheid. Een paar van dat soort boeiende verhalen over het verdwalen in de tijd staan in de SF-verhalenbundel ZWERVERS. Boeiende verhalen, prima leesbaar, menselijk en spannend. Je vindt er onder andere het prijswinnende verhaal ‘Levenstijd’ (tweede in de N3F-wedstrijd onder de titel ‘Time is a harsh mistress’)